Schrijver
Denker
Dromer
Twijfelaar


prijskaartje

Wat ben je waard?

Verschenen op: 14 december 2018

Eigenlijk wilde ik het deze week even met u hebben over de naderende Kleffe Kerst. De tranentrekkende Frekkel, de emo-reclame van Monuta, oh nee de Plus. Die gezellige winterbeelden van Jumbo met van zo'n oerhollands decor. De overdosis clichés van gezellig, warm, samen en Mart Smeetstruien.
Dat houdt u wel tegoed.

Nee in plaats daarvan heb ik een vraag voor u: Wat is een mensenleven waard?
Ongeveer dezelfde vraag werd afgelopen woensdag gesteld in het TV-programma: Je geld of mijn leven. 
Even kort door de bocht, in dit programma zag je een aantal mensen met een dodelijk ziekte die in Nederland uitbehandeld zijn maar waarvoor in het buitenland nog wel behandeling mogelijk is. Behandelingen die het leven kunnen redden of de kwaliteit daarvan voor langere periode kan verbeteren. 
Zoals voor een 27-jarige moeder met een agressieve vorm van MS. In de landen om ons heen wordt stamceltherapie geboden die de ziekte tot staan brengt en waarbij de patiënt ook vaak nog een stuk beter wordt.
In Nederland wordt deze behandeling (nog?) niet geboden en dus ook niet vergoed. In het programma werd daarom een crowdfunding gestart om het geld in te zamelen. 

Als ik de vraag: Wat is een mensenleven waard? aan u persoonlijk stel, dan krijg ik hoogstwaarschijnlijk als antwoord dat aan een mensenleven geen prijskaartje kan hangen. Als je kind, je partner ziek is, of als je zelf ziek bent, wil je toegang tot alle mogelijke behandelingen die er maar zijn.

Maar als ik er één ding is wat ik het afgelopen jaar tijdens de filosofiecolleges heb geleerd, is het wel dat emotie zelden een goede basis is om beslissingen te nemen. 
Objectief, of van een afstand weet ik zeker dat we als maatschappij een ethisch verantwoord antwoord kunnen geven. Maar dat antwoord zal nooit bevredigend zijn voor degene die er direct mee te maken krijgt.

Ik weet niet of we moeten willen dat elke ziekte genezen kan worden, ongeacht de kosten. Verdriet, leed, pijn horen net zo bij het leven als geluk en gezondheid. Je kunt je zelfs afvragen of geluk wel kan bestaan zonder de andere kant van de medaille. En tegelijkertijd weet ik dat als mijn dochter iets zou overkomen, ik alles op alles zet om haar beter te krijgen. 

Maar stel nou dat het ons zou lukken om al die vreselijke ziektes uit te bannen. Maar dat daaraan wel een ander prijskaartje zou hangen, namelijk dat je op een vooraf bekende leeftijd komt te overlijden. Iedereen wordt exact 89 jaar en 250 dagen om maar wat te noemen. We krijgen dus een houdbaarheidsdatum.

Zou jij in zo'n wereld willen leven? Een leven waar je niet meer bang hoeft te zijn dat je ernstig ziek wordt. Of maakt die onzekerheid onlosmakelijk deel uit van ons leven? Zou ons leven met een houdbaarheidsdatum aan waarde inboeten?

Ik ben daar nog niet uit. Het citaat van Lao-Tse prikkelt me op de één of andere manier maar ik doorgrond het nog niet. Genoeg dus om verder over na te denken. Na het gourmetten.

Wijzer dan hij die waarde aan het leven hecht, is hij die niet ter wille van het leven handelt.

Lao-Tse

Mis niks!

Krijg voortaan automatisch de nieuwste verhalen en columns in je mailbox. Makkelijk toch?