Schrijver
Denker
Dromer
Twijfelaar


Havank

 

Miles Davis

Melancholia

Verschenen op: 11 december 2018

Utrecht. Ik ben een jaar of vijftien, zestien. Een kille novemberavond, beetje mistig. Op de fiets van Overvecht naar de grote bibliotheek in de stad. De snelste route loopt via het Zandpad. Ook de meest spannende. Langs de roodverlichte woonboten waar vrouwen met bijna niets aan, rondschuifelende mannen naar binnen proberen te lonken. Ik rij zo stoer mogelijk voorbij, doe alsof ik niets zie.

Ik kom graag in de bibliotheek aan de Oude Gracht. Twee verdiepingen met boeken en op de bovenste verdieping, de platenbieb. Ik struin langs de boeken van Ludlum, John le Carré, Frederick Forsyth. En Havank, kijken of er nog een Schaduw-verhaal is dat ik nog niet heb gelezen. Ik verslind die boeken. Charles C.M. Carlier, de Schaduw, inspecteur bij de Parijse politie en later ook  'iets hoogs' bij Interpol. De verhalen spelen zich af in de jaren '30, '40,  '50 en voornamelijk in Frankrijk, soms in Engeland en heel af en toe ook in Nederland.

Ik werd vooral aangetrokken door hoe Frankrijk wordt voorgespiegeld. Het vormde of bevestigde mijn overromantische idee van hoe Frankrijk geweest moest zijn, het frivole Parijs, het ruige en woeste Bretagne, de lieflijke Provence waar het 's zomers altijd precies goed zomer was. En hoe jammer het was dat ik niet meer naar dat Frankrijk kon.
Ik weet zeker dat Frankrijk hierdoor mijn favoriete vakantieland is geworden. En door de Tour de France natuurlijk, toen Theo Koomen achter op de motor nog hele verhalen kon verzinnen.

Op de één of andere manier wakkert Frankrijk mijn melancholie aan. Dat bluesy gevoel van weemoed en onbestemd verlangen naar een tijd die ik niet eens heb meegemaakt. Ramses zei het mooi in 'Laat me': 

"Ik ben misschien te laat geboren
Of in een land met ander licht .
Ik voel me altijd wat verloren
Al toont de spiegel mijn gezicht."

Met muziek heb ik eigenlijk hetzelfde. Ik weet bijvoorbeeld nog dat, toen ik Miles Davis ontdekte en me verdronk in zijn muziek, ik heel graag in de 50's in New York had willen zijn. Dat echt geluk alleen te vinden zou zijn in een rokerige jazzclub waar Miles de wereld op zijn kop zette. En dat het dus ook gewoon heel logisch was dat ik dus nooit echt gelukkig zou kunnen worden want de 50's waren allang vervlogen en in New York ben ik nooit geweest.

Ik heb Miles Davis trouwens één keer live mee mogen maken op het North Sea Jazz Festival en dat was helaas niet zijn beste optreden. Had ik weer.

Inmiddels heb ik het punt bereikt dat ik meer verleden heb dan toekomst. Ik betrap mezelf erop dat mijn melancholie wat aan het afnemen is maar dat mijn hang naar nostalgie, mijn eigen vroeger, sterker is geworden. Er is natuurlijk ook steeds meer om aan terug te denken, meer eigen vroeger om naar te verlangen. En het gekke is dat ik het ook helemaal niet zo erg lijk te vinden. Of eigenlijk is het helemaal niet gek. Ik heb van nature meer met wat was en daar komt steeds meer van naarmate ik ouder word. 

Het mooie van nu is, dat nostalgie in overvloed te vinden is. Het YouTube-kanaal van van Kooten en de Bie, TV-kanalen die alleen maar series van vroeger uitzenden, films van toen op Netflix. 

Als nostalgische melancholicus, of melancholische nostalgicus, is deze tijd van het jaar helemaal heerlijk. De Top 2000 komt er weer aan, de foute kerstfilms en natuurlijk al die nepsneeuw. Want vroeger, toen hadden we in de kerstvakantie altijd sneeuw. Ja toch?

Alle geniale mensen zijn melancholici

Aristoteles

Mis niks!

Krijg voortaan automatisch de nieuwste verhalen en columns in je mailbox. Makkelijk toch?