Schrijver
Denker
Dromer
Twijfelaar


De weg kwijt? No way!

Verschenen op: 14 november 2018

Voor Joia

Mijn klas is een bonte verzameling van bijzondere mensen die zich, net als ik, een jaar lang hebben gestort op grote denkers. Onder hen Joia, een jonge, getalenteerde singer/songwriter. Zij volgde deze studie, onder andere om inspiratie op te doen voor haar nieuwe voorstelling. En die willen we natuurlijk zien.

Een zondag in november. Een prachtig theatertje op Katendrecht in Rotterdam waar plek is voor zeventig, misschien tachtig man. Wij zijn met een mannetje of veertien van ons klasje in een uitverkocht huis. Nieuwsgierig naar wat gaat komen. Ik heb al eens wat nummers van haar op Spotify geluisterd en die smaken naar meer.

Al met de eerste nummers weet ze met speels gemak mijn ziel aan te raken. Zo’n moment dat je even overspoeld wordt door pure schoonheid. Zoals je alleen overvallen kunt worden door de schoonheid van kunst. #geluksmomentje. Maar dan echt. Dieper. Ik ben natuurlijk een sentimentele oude dwaas maar gelukkig zie ik medestudenten die ook heldhaftig proberen onopgemerkt hun emoties weg te slikken.

In haar voorstelling pakt ze ons helemaal in. Met prachtige liedjes, verhalen, overpeinzingen. Krachtig en tegelijk oorverdovend kwetsbaar. Af en toe echoën de woorden van filosofen uit lang vervlogen tijden, door in haar teksten. Ik kan het niet helpen maar ik voel ook even een steek van jaloezie. Toen ik haar leeftijd had, durfde ik niet voluit voor mijn muziek te gaan. Ben zelfs helemaal gestopt. Bang dat het toch niets zou worden. 

En dan in een fragment van een, ik geloof Amerikaanse schijfster of filosofe – ik let op dit soort momenten nooit zo goed op details – wordt de vraag gesteld: ”What if you’re lost?” Een vraag die mij ook bezighoudt. Ik heb al jaren het gevoel dat ik verdwaald ben, de weg een beetje kwijt. Ik pas nu eenmaal niet zo goed in onze structuren en verwachtingen. Het kan soms een tijdlang goed gaan maar er komt altijd weer een moment dat het gaat schuren.
En dan de even ontnuchterende als bevrijdende reactie van Joia. Wat als er helemaal geen weg is? Als er geen weg is, dan kun je ‘m ook niet kwijtraken!

Na de voorstelling spreek ik haar even en vertel dat deze woorden wel zijn blijven hangen. En ook in de dagen daarna laten ze me niet los. Als er geen lijntjes zijn, hoef je je ook geen zorgen te maken of je binnen de lijntjes kleurt. Maar hoe bevrijdend die gedachte ook is, ik moet daar nog wel iets mee doen. In actie komen, het niet bij de gedachte alleen laten. Iets waar ik heel goed in ben geworden.

En hoe het komt, komt het. Ik ga aan de slag. Een website wordt gemaakt, de eerste teksten geschreven. Wat al lang, veel te lang, heeft stilgestaan komt langzaam eindelijk in beweging. Ik ben ervan overtuigd dat mijn opleiding en de mensen die ik daar heb leren kennen daar een grote invloed op hebben gehad. De woorden van Joia zijn daarbij misschien wel het allerlaatste kleine zetje geweest. En dat is volgens mij het mooiste geschenk dat je van een kunstenaar kunt krijgen. Inspiratie in haar zuiverste vorm.

Ik zet mijn eerste stappen. Dat zal niet zonder uitglijden en stoten gaan. En ik heb geen idee waar ik terecht zal komen. Maar ik ben onderweg. En als de mist is verdwenen, zie ik wel waar ik dan ben.

 

Ga niet waar de weg je leidt, maar ga waar geen pad is
en trek je eigen spoor

Ralph Waldo Emerson

Mis niks!

Krijg voortaan automatisch de nieuwste verhalen en columns in je mailbox. Makkelijk toch?